یکشنبه، فروردین ۱۳، ۱۳۹۱

سیزدهمو شِدُر کِنِم یا نَه؟

گپ اُ گــُفت سِر نـُورِز اُ رسم اُ رسومیاش حتما تـِی ذِهن شما هم جَی اُشهَه.
ما وختی بَچی هُـدِم فـَکـَت خود تعطیلـِن مَدرَسَه اُ پیک نوروزی اُ تلوزیون مُـدُنِـست سال نو آبُـدِی اُ هر وَخت هَم دِلمو شـَهـِست کِه مَچـِن هفتسین اُ سُفرَه آمادَه بـِکنِم هَم شوگوت مُن سرحدنیای نِـه مُن خُومو ِ، آخِرُش هَم مودِل آمود یَک دَفَه سُفرَه ببهـِم اُ هَمَه دُور یَه گرد آبـِم..خـُب خُمو مُنِـبـِه مَه چـِه بَدِنی اُشهَه؟ بـِگ ما هَم هَمِن رَسمو موهُد ،مَه ما خَشی مونندِه؟ خَشی تِی اِنـُـد که جَشن اَوَلِه بهار مودونِست وَلی بهار خُمو وستیَهـِه اسفند شروع اَبو نِه فروردین.
بَلکـَه هَم مَحضِ اِنُد کِه سماق اُ سنجد چندانی مصرف مونِـهُـد...بَـلکـَه هَم بَکول باگــَپِیا اِنیا نشون گــَوُریا هُد اُ ما هَم بَچ مسلمون اُ اِجَـنـگ گــَوُر!!! اِندو بار اُنـدستودِم دگـَه...یانـُم ولی هَمیشَه مَثـَلمو اِن بُدِه"عید ما نوروز ما...کهنه قبای هر روز ما /عید اتا نورِز اچو تو پیدات نابو / مگه مُرخیزَه نروزیِش کِه کـَپ لِیَه نانسِش اُ...خیلی ضرب المثـلیَی دگَه هَم موهَه کِه بوی عید نـُورِز اُشهَه...سیزدَه بدر هَم اولین پیکـَپی کِه پُر اَبُو اِه دُم دالـُن ما هُد کِه لو مُن صحرو اُ دشت اُ کـُه اَکِه اِسِی تـَبخ اُو سیزدَه اِدَر کردَه، باگـَپـِه هَم که وَگـَه اُو گـُمون چـِستود زِر کـُنَر گـَپـِه جا شِسو گِلِتِستـُودِم ولی اِنگـُو کَسی اُشیَگـُت سیزدَه بـِدر نِمون خُموهِه!! هَمَه بایستی اَچدِت نـَحسیش شودُر اَکِه اِسِی دُتیا هَم شوخود سیزدَه بدر دگر خانه ی شوهر...

آلـَیا خُگِم اِسِی سُفرَه هفتسنُش جُهوترین ضرفیا اِه اِنگو اَبَه اُو هرسال یَک جـِری سُفرَه اَبی...مو هَم دِلُم شَی هَرسال دِه بُم ،گاه وَختی هَم دَست کِسَه اَکنُم یَکچی عیدی بَچیا اَتُم...

اَلَه یانُم شما تُهی چُو بِکنی؟ جَرِ جَوُنیا سِر بِستَه اُو برگزارِن عید نُورِز اُو گـُتَیا هَم سِر نخواستَش کِه کَری شِخومو نِبا....

مُو خُو چِدُم سیزدَهُم شِدور کِنُم....  



2012/3/31.دبی 

چهارشنبه، فروردین ۰۹، ۱۳۹۱

بچه های اچم....

بچه ها گلبوته های  شاد و دلخوشند...
با بکن و نکن های وقت و بی وقتمان آنها را از کشف تازه ی خوشی های دست نخورده اشان دور نکنیم...
یادمان نرود که در روزهای نه چندان دوری ما هم عشق به خاکبازی و چیدن کنار و دنبال حیوانات کردن و سر به سر هم گذاشتن شوقمان می داد..بیایید دنیای شادمانه آنها را درک کنیم و الان که مثلا کمی شهری تر شده ایم به بهانه های جور و واجور آنها را از دنیای پاک و صمیمانه اشان دور نکنیم...بگذاریم بچه ها با عشق به اطرافشان قد بکشند..بزها را بشناسند..بوی طویله را حس کنند...بفهمند داده ملاکو یعنی چه ...بدانند بازی تیله در خاک لذتش بیش از آتاری و گیم واچ و اینترنت است....
بگذاریم بچه هایمان شاد قد بکشند....

یکشنبه، فروردین ۰۶، ۱۳۹۱

مو میاده.....

سلام بر بهار و سلام بر دلهای بی قرار..........
سلام به روزها و شب هایی که بوی خوش تارونه از درز پشه بندهای چهارتختی حیاط  آدمی را به سکر آورترین خواب هستی می برد و جیک جیک گنجشککان پرشور به صبح لبخندب دوباره می زد...افسوس که اکنون غژ غژ کولرهای گازی هیچ لذتی را به سراچه ی دلمان سرازیر نمی کند...


مو میاده هر بهار چقده خوب و خشد.....
تو تیاده هر بهار چقده خوب و خشد؟

سه‌شنبه، فروردین ۰۱، ۱۳۹۱

بهاران خجسته باد

وقتی جهان رنگ شادی و عشق را می گیرد..
وقتی در پناه عشق اندوه به کنار می رود..
روزمرگی و نبود جایش را به بودن لذت بخش می دهد..
در آستانه ی سال نو برایتان آرزوی شادی و سربلندی میکنیم و جهان را برایتان به رنگ بی نهایت عشق می خواهیم...
عشق به انسانیت،عشق به صلح، عشق به مهربانی و عشق به سرزمین...
چون فسیل قد برافراشته چون گز سرسبز و چون کنار شیرین باشید.......
و دعای مادربزرگ برای شما.
عُمر پیری،رزق و روزی،سربلندی،سرفرازی،دلبندی،دِلخَش و بَخت نَک  خدا تُهاده......
در این آغاز هیچ چیز دلنشین تر از آوای جانفزا و روحنواز دکتر خنجی نیست..


تقدیم به شما:
بهار امیی...
شعر: دکتر قدرت الله نورسته ( دکتر خنجی)


ادنم عزیزم که صحروو جهوهه

بلبلی مسه و خود گل ا گفتگوهه
گرچه ان صحروو جهوتکز بهشت
از بهشت دلت دل مو وا نگشت
ان سکوت چشو سیل خرابن دل
فکر نادیدنت باور بکو مشکل

دل بیقرار امیی چش انتظار امیی
وقتی نهه مه پهنا فصل بهار امیی

تو فرامش بکه هرکسی هرچیش گت
چش بکه کی تله خرسی متی چش نته
ادنم بهار کشته ی دل هزار
دل مو هپنگ اما دل تو خار
شاید جلاده و خنجر خونت تل
اما دل روبروت هم کر و هم کل

دل بیقرار امیی چش انتظار امیی
وقتی نهه مه پهنا فصل بهار امیی

عزیزم بهار گل لی گل سوار
حسرت دیدنت اور برون بهار
ادنم عزیزم فصل گل آ پس یتا
گل که از دس چده بلبلی وا پس یتا
تو بدن عزیزم فصل بهارم توهه
انتظار چشم  دل بیقرارم توهه

دل بیقرار امیی چش انتظار امیی
وقتی نهه مه پهنا فصل بهار امیی



لینک کلیپ ویدیوی بهار امیی



یکشنبه، اسفند ۲۸، ۱۳۹۰

بهاریه

سروده های زیبای بهاری به زبان شیوای اچمی کم نیست ...اما این شعر سیدکامل کاملی ما را باردیگر به دشت و دمن می کشاند و دلمان را به مهمانی بهار می برد..بهارتان جاودانه باد دوستان.


بهاریه
مـــــژده تـــــاتـُم که نوبهـــــار اُندِه
لالـَــــه از نـو به لالــه زار اُندِه
بـــوی صحرا و دشت و باغ و چمن 
عـــــنبر آســــا و مــشـکبار اُندِه
بــــوی بـــاد شـــمال اَگـُش مه مَـگـَه
از خـــتن نـــافه تـتـــار اُندِه
بــــــــاغ از نو لـــباس سبز شـَه بَـر
کــه رختش سبز چـِن چنار اُندِه
رقـــص و آهــنگِ خوشــه های گـَنُم
از تِـــک دشــت و کـشتزار اُندِه
گــــــل نـــارنـج و لـــیمو و گـل تاج 
گـــــل هــــندوُنـَه و خــیار اندِه
گــــــل ســــیب و گلابی و گـــل بـِه
جلــوه گــَر لـُوی شـاخــسار اُندِه
گــــــل ســــــرخ مـحمدی ، لادن 
لالــــه و اطـــــلسی و نــار اُندِه
ســــمن یـــاس و ســوسن و نســرین
مـــــریم و رازقی و هــزار اُندِه
زنــــبـــق و پیـچـــکی و نیـلـوفـــر
اَ تــــــماشــای جـــویــبــار اُندِه
کــــــمــر مُه اَ زیــر بــــــار خـَـــم ِ
لـُوی پَنگ و شَـه پـِش فشار اُندِه
تا تـــو یَک جـــام بـادَه ســر بـِکشِش
گـــــل نـــــرگس پیــاله دار اُندِه
چـهچـه بــــلـبـــل از تِـک بـــــستان
قــهـقـه کــــبک کــــوهسار اُندِه
قــــــــمری و تیهو چون چـِدِستِت دَر
لــک لــــک و زاغِ بـاغ‌دار اُندِه
مــــرغ دُرّاجُ و عــــندلـیب و چَــکـُر
بـاز و بَنجـِیر و غـازو ساز اُندِه
هـــــمۀ رنـــگـــهای جـــورا جـــور
تِک یَـــک صحنـَه شاهکار اُندِه
هــــمۀ نـقـشــــــهای گـــونـــــاگــون
صــنــعـت دست کـــردگار اُندِه
وقـــــت تــفـریح و عیش و لذتِ عمر
بــهـتـریـن روز روزگـــار اُندِه
تا غـــــم از دل تـَدَربـِـــبَه مــــطـرب
با دف و چنگ و ساز و تاراُندِه
غَــم اَگـُت هَستِه، تـَیِ دلت چه غَـمِــن
ســـاقی ویــــار غم گــسار اُندِه
جــــرعه ای می خـَشِن بـــوقت بــهار
باده مشــکـل گـــشای کــار اُندِه
روزگـــارِ فــــــراق هـــم ســـر چُـــوُ
موقـــع بوســـه و کـنـــــار اُندِه
مــُشتـُلـُق مـــاده تـَــت بِــگـُم خـــبری
خـــبری خـَش که یــار پار اُندِه
خـُــــشُ و هـمـسـن و ســالِــیاش هَمَه
بـــا تــــمــام اثـــاث و بـار اُندِه
اُنـــدِ صــحرا کــه چـــنـد روز بــهار
از غـــم خـُـش بـِکـُت فرار اُندِه
زلف چون دام خـُش شـَه دوش بِستـَه
اَگـُش اَنگار اَسـوی شـــکار اُندِه
اُندِ تا واسِی از دل ِ کامل
غـَم و اندوه بی شمار،اُندِه

چهارشنبه، اسفند ۲۴، ۱۳۹۰

معروف معروف


در سال 1314 هجری شمسی در کوخرد شاعری دیده به جهان گشود که نفس گیرایش تا سال 1382زندگی را در واژه هایش رنگ زیبا می زد،محمدرفیع روزه دار متخلص به معروف کوخردی از جمله اچمی سُراهای شهرستان بستک است که شعرها و دوبیتی‌هایش را علاوه بر زبان فارسی و به زبان اچمی و گویش بستکی کوخردی سروده‌است، درد غربت و دوری از دیار ذایقه ی شعری شاعر را رو نمود و اولین سروده هایش را در بحرین به دلها سپرد.بسیاری از ترانه هایش با جاری شدن در آوای خوانندگان راه بقا در موسیقی را پیش گرفته است.

دیوان اشعار او نیز پس از وفاتش در سال ۱۳۸۵ خورشیدی توسط موسسهٔ «همسایه» به چاپ رسید. 
نمونهٔ اشعار دوبیتی

گـل از گـلـزار ، لــؤلــؤ هــم ز دریـا محبت از سمـرقند و بخـارا
وصیت می‌کند «معروف» به دلدار غم دنیا مخور ، زنهار، زنهار
*******
فلک بربار من بار جفا کرد دوچشمانم پر ازآب سیاه کرد
زتقدیر ازل معروف پریشان که دندان سیاهان را طلا کرد
***********
عزم صحرا

صحـراء سوزن روز بـهار چندی خشن گشت وگذار
زمـیـن پـر از خیر و اَکال دلـبــر مــوگــه مـیـاد اتـات
ای دل دگه دعـوا مکو بـی ول عـزم صـحـرا مـکو
خـوبـی بکـو، جفا مکو معـروف مـوگـه شـیاد اتات


عاشقان
به نام عاشقان دفتر گشایم به فرق عاشقان عنبر فشانم
دل بى غم در این دنیا نباشد سر بى عشق هم پیدا نباشد
دل حالا مبتلاى عشق جانان برفتم بمبئى ومدراس وسیلان
بگشتم هند وچین وحیدرآباد که فیل از هند دایم مى کند یاد
سر پر عشق مانند تنور است پرى رویان هندى مثل حور است
قضا روزى بُدم در حیدرآباد چو بلبل دید گُل، آمد به فریاد
میان مهوشان دیدم نگارى پرى پیکر چه گویم گُل عذارى
قدَش چون سرو چشمانش چو آهو دلم گشت مبتلاى آن پرى رو
دل از عشقش به جوش آمد به یک بار برفتم من سراغ آن ده و چار
بپرسیدم من از نام ونشانش دگر از نام باب مهربانش
بگفتا هست بابم فرد درویش گهى در مسجد وگه خانه خویش
چوشد وقت نماز وذکر وطاعت نماز کردم من آن جا باجماعت
بدیدم شخص نورانى وخوشخو سلام کردم نشستم در بر أو
بگفتم بنده از ملک خلیجم به أمید خدا، بخت ونصیبم
گهى در مکه وگه در مدینه گهى در شهر هند نزد طبیبم
جواهر وطلا و پول بسیار بکن اى شیخ به فرزندى قبولم
خدا را شکر که شیخ هم گشت راضى همان شب هم بیاوردند قاضى
که بعد از عقد هم خوش نوازى دلم از وصل جانان گشت راضى
تو هم « معروف» بکن شکر خداوند که دارى یار، ز یاران بى نیازى

معروف در روز هیجدهم خردادماه ۱۳۸۲ خورشیدی، در ۶۸ سالگی بدرود حیات گفت .....روانش شاد و یادش گرامی باد